Cisza po tornadzie
Jest taki moment, o którym rzadko się mówi, a który wcale nie jest mniej intensywny: to po ataku. To właśnie wtedy zaczyna się pytanie: co robić po ataku paniki?
Wiesz, ta chwila, kiedy ciało powoli schodzi z górki paniki, ale mózg dalej biega w kółko z syreną na pełen regulator. Pamiętam, jak usiadłam na brzegu łóżka, serce wciąż rozszalałe, dłonie mokre, gardło wyschnięte, z jedną jedyną myślą:
„Co to właśnie było?!”
Google, mój fałszywy przyjaciel
Więc zrobiłam to, co każda rozsądna osoba robi w takiej sytuacji:
Wygooglowałam.
I tu się zaczęło prawdziwe piekło. Wpisałam coś w stylu:
„palpitacje + ucisk w gardle + strach przed śmiercią + czy ja wariuję?”
A Internet, w swej wielkiej „życzliwości”, wypluł mi pełen pakiet:
- zaburzenia lękowe uogólnione,
- udar mózgu,
- guz mózgu,
- albo złota opcja: rzadkie, niezidentyfikowane przez naukę schorzenie, ale potencjalnie śmiertelne.
Przez chwilę naprawdę zastanawiałam się, czy to nie kara za to, że w 2004 zapomniałam o urodzinach ciotki.
Problem w tym, że kiedy szukasz odpowiedzi na pytanie „co robić po ataku paniki”, internet często daje Ci najgorsze możliwe scenariusze.
Resztę nocy spędziłam skacząc z forum na forum: między przerażającymi historiami, amatorskimi diagnozami i poradami w stylu: „zjedz banana i idź spać” (??).
Ciężar milczenia
Najgorsze nie było to, co czytałam. Najgorsze było poczucie samotności. To uczucie utknięcia we własnym ciele, bycia dziwną, niezrozumianą, o krok od utraty gruntu pod nogami.
I wtedy wydarzył się cud.
Przyjaciółka. Prawdziwa.
Nie taka, co rzuca: „No weź, weź głęboki oddech, przejdzie Ci”, tylko taka, która spojrzała mi w oczy i zobaczyła coś, czego ja sama jeszcze nie potrafiłam nazwać.
Powiedziała coś w stylu:
„Wiesz, ja też to przeżyłam. Proszę, przeczytaj tę książkę.”
I podała mi ją tak, jak podaje się koło ratunkowe komuś, kto próbuje pływać w dżinsach podczas sztormu.
Czytanie, żeby odnaleźć siebie
Nie wiedziałam jeszcze, że ten mały gest zmieni mój kurs.
Przeczytałam tę książkę jednym tchem. Każda strona była jak kubeł zimnej wody – bolesny, ale budzący.
Nie byłam jedyna.
Nie byłam wariatką.
Nie byłam „zepsuta”.
Byłam po prostu… człowiekiem. Człowiekiem z systemem alarmowym nieco zbyt nadgorliwym.
Ta książka dała słowa tam, gdzie miałam tylko mgliste odczucia. Pozwoliła mi zrozumieć, co się ze mną dzieje – i zobaczyć siebie w historii kogoś innego.
I po raz pierwszy poczułam, że może istnieje inne „co robić po ataku paniki” niż tylko googlowanie objawów.
To niesamowite, jak łatwiej się oddycha, gdy wiesz, że nie jesteś wyjątkiem.
Świadomość
I wtedy przyszła druga świadomość: Nie mogłam tak dalej.
Potrzebowałam pomocy. Nie rad na odczepnego. Nie lawendowej herbatki detox.
Profesjonalnej pomocy. Kogoś, kto wysłucha mnie bez oceniania. Bo, szczerze mówiąc, ja już oceniałam siebie wystarczająco surowo.
Nie potrzebowałam kolejnego spojrzenia, które mówi: „To tylko w Twojej głowie.” Potrzebowałam spojrzenia, które mówi: „Jestem tu. Przejdziemy przez to razem.”
A Ty, po burzy?
A Ty – co robisz po ataku paniki?
Googlujesz, płaczesz pod prysznicem, udajesz, że wszystko gra… czy znalazłaś/-eś już swoją boję ratunkową?
